Friday, 12 March 2010

Hoor ik bij de linkse milieumaffia?

Ik ben ervan overtuigd dat olieschaarste en klimaatverandering een reƫle bedreiging zijn, naast andere grote problemen zoals de bevolkingsexplosie en de afname van de biodiversiteit.
Maar sinds cop15 (dec 2009) neemt de aandacht voor met name klimaatverandering af. In de media lees je er nog maar amper over. En mede dankzij climategate en de foutjes in het IPCC rapport vinden steeds meer mensen dat de gevaren van klimaatverandering overdreven zijn. Mondiaal beleid? Forget it.
Het gevoel voor urgentie was al niet hoog, nu is het helemaal weg, zeker in Nederland.

Mensen willen het niet zien, het smelten van de ijskap op de noordpool en alle wetenschappelijke rapporten kunnen daar niets aan doen. Ik durf er al bijna niet meer over te beginnen, zeker niet aan het eind van zo'n koude winter...

Soms wou ik dat er een ramp gebeurde waardoor iedereen wakker geschud wordt. Maar dan besef ik me dat deze rampen al lang gaande zijn. Klimaatverandering is een sluipend fenomeen, het gaat allemaal langzaam. Pas als als de kritische grens (van 2 graden) gepasseerd is treden allerlei zichzelf versnellende processen op. Maar dan is het te laat om er nog iets aan te doen.

Waarom wil ik eigenlijk zo graag dat iedereen het ziet? Heb ik een tunnelvisie ontwikkeld door kritiekloos te accepteren wat het IPCC zegt? En erger nog: Heb ik er baat bij om dit gedachtengoed uit te dragen omdat ik ook hieraan gerelateerd werk doe? Ben ik zonder het te merken onderdeel van de linkse milieumaffia geworden? Of is het (bij gebrek aan beter) mijn religie geworden?

5 vragen, 5 antwoorden:
Nee, nee, nee, nee en nee!