Tuesday, 12 April 2011

Hier sta ik dan met een blogaward

Ik leef de laatste tijd ondergedoken, nou ja, wat mijn blog betreft dan. Het politieke en maatschappelijke klimaat is namelijk momenteel erg vervelend voor klimaatguru’s en andere de wereld reddende superhelden.
Maar nu ik van Annelies, blogger van het groene web, een mooie blogaward kreeg, is alles veranderd. Ik pak snel mijn klimaatguru-pak weer uit de geheime kast en vlieg spoedig weer over de steden van NL om voor een betere toekomst te vechten.

De laatste tijd heb ik een aantal keren de gelegenheid gehad om uitgebreid te vertellen over klimaatverandering, peakoil en het antwoord van de Transition Towns.
De ene keer was het een vriend, muzikant, producer en documentairemaker, de andere keer twee lieve buren die meewerken in de buurtmoestuin. Maar ik werd ook gebeld voor een afspraak met Zernike Group. Twee vrouwen die daar betrokken zijn bij een Europees innovatieplatform wilden van mij horen waar het Transition Towns model voor staat.

Dat vertellen gaat steeds beter, het verhaal zit er goed in. En ja, ik vind het ook ├ęcht leuk om te doen.
Wacht even: Leuk?
Dat geeft te denken.
Ik vind het dus blijkbaar leuk om mensen de stuipen op de lijf te jagen met peakoil verhalen. Gestikulerend omschrijf ik de Hubbert curve en geniet stiekem van het moment waarop ik dan vertel dat de schappen in de supermarkten binnen drie dagen leeg zijn als het transport door gebrek aan olie stil komt te liggen. En ik kan altijd een paar actuele data toevoegen om het dreigende Mad Max scenario te onderbouwen. 2010 was wereldwijd het warmste jaar ooit en tegelijk het jaar waarin ook de Nederlandse energieconsumptie haar absolute piek heeft bereikt. Zo, die zit.

Die avond met de buren had ik ook wat dieper in het wijnglas gekeken. De volgende ochtend werd ik dus wakker met een dubbele kater. De algemeen bekende kater ging gepaard met een peakoil kater: Hoe hebben we nou de hele avond over zulke ongezellige dingen kunnen praten?
Later die dag kon ik er ook wel weer om lachen. Ik moest terugdenken aan het moment waarop we ons hadden vorgesteld hoe we andere leden van de buurtmoestuin keihard voor ons zouden laten werken om dan, als de Grote Voedselkrisis gearriveerd is, in een mistige nacht onze eigen tuin helemaal leeg te halen. Achter de rug van de andere tuinierders om zouden we dan tot in de ochtend jam koken en groente inmaken, en de glazen vervolgens verstoppen.

Die zendingsdrang had ook al toen ik nog als fulltime muzikant door het leven ging: A man with a mission. Je hebt iets waarvan je helemaal doordrongen bent en je wilt dat uitdragen. Noot: Met mijn (absoluut geniale) muziek was het ook al zo dat er veel te weinig mensen belangstelling voor hadden.
In het geval van peakoil en klimaatverandering is de boodschap vrij hard, shocking. Maar de passie die ik voor het onderwerp voel is ergens wel dezelfde die ik tot een paar jaar geleden voor muziek had.

Een interessante ontdekking is dan nog deze: Waar ik denk dat mijn passie voor het muziek maken (en vooral ook componeren) voor mij altijd een vlucht was (de vriend die ik eerder noemde had het zelfs over een verslavende matrix), is mijn passie voor een betere wereld juist helemaal verbonden met het hier en nu. Ik heb het niet meer nodig om me dagelijks onder te dompelen in een virtuele wereld vol mooie klanken. Ik kies bewust ervoor om over de grote problemen van deze tijd direct met mensen te praten, ik heb er zelfs mijn werk van gemaakt. En nu begrijp ik het: Het heeft te maken met persoonlijke ontwikkeling. En daarom voelt het goed.

De komende tijd ga ik nadenken aan wie ik de blogaward ga doorgeven. Eigenlijk moet het nu wel een muzikant worden, of niet?

1 comment:

  1. Hey Guru!
    Wat fijn om te zien dat de Award je weer tot bloggen aanzet. Je stukken zijn leuk om te lezen, dus blijf dat vooral doen!
    En ja, de kater die je soms zelf overhoudt aan 'ongezellige verhalen' herken ik wel. Soms wou ik stiekem dat ik diehard klimaatscepticus was!
    Groet en succes met je Missie!

    ReplyDelete